 |
|
SoMBrero Nieuwsbrief °3 Mini-tournee theaterstuk 'Murmullos en el páramo'
Het stuk is een scherpe aanklacht tegen de vrouwenmoorden in de Mexicaanse stad Ciudad Juárez. Sinds begin jaren ’90 vindt er in Ciudad Juárez een echte golf van geweld tegen vrouwen plaats. Tussen 1993 en 2005 werden meer dan 500 vrouwen vermoord teruggevonden. ‘Murmullos en el Páramo’ geeft een beeld van de armoede, de grens met de VS, de mysoginie, de dood,… Al deze stemmen weerklinken in een woestijn waar niemand luistert. De voorstelling is een mozaïek van poëzie, getuigenissen en vertelkunst. Het stuk wordt in het Spaans gespeeld, en Nederlands ondertiteld. Een unieke kans om bij jou om de hoek te proeven van een stukje Mexicaanse cultuur! Deze mini-tournee maakt deel uit van een ruimere campagne waarmee SoMBrero de onverschilligheid van politie en autoriteiten t.o.v. de vrouwenmoorden wil aanklagen. Meer info over andere acties volgt binnenkort. Speeldata
Speeldata
Meer
info? Bel 0486/23.46.97 of mail bart@sombrero-web.tk Achtergrondinfo: de vrouwenmoorden in Cd. Juárez
De
werkloosheid is zo hoog in het zuiden van Mexico dat vele werkloze
of zelfs schoolgaande meisjes bereid zijn om hun familie in de steek
te laten en duizenden kilometers verder in de maquiladoras te gaan
werken. Vrouwen zijn erg kwetsbaar in Ciudad Juarez. Sinds 1993
zijn er in deze streek al meer dan 430 vrouwen en meisjes vermoord,
meer dan 600 blijven vermist. De slachtoffers van de misdaden zijn
overwegend jonge vrouwen tussen de 15 en 25 jaar oud. De meeste
waren arbeidsters in de maquiladoras. Het meest opvallende aan de moorden van Ciudad Juárez is dat ze niet degelijk onderzocht worden. In augustus 2003 bracht Amnesty een uitgebreid rapport uit dat de nalatigheid van de Mexicaanse autoriteiten aan de kaak stelt. Het rapport beschrijft hoe onderzoeken worden gerekt en hoe de politie verklaringen van getuigen en essentiëele bewijzen links laat liggen. Familieleden kregen vaak tegenstrijdige of foutieve informatie over de identiteit van gevonden lichamen. De lokale autoriteiten weigeren verbanden te leggen en beschouwen elke moord als een op zichzelf staand geval. Bovendien werden in uitspraken van de plaatselijke overheid de vrouwen meer dan eens zelf verantwoordelijk gesteld voor hun ontvoering of gewelddadige dood, omdat ze op een bepaalde manier gekleed waren of 's nachts in bars werkten. Familieleden,
advocaten en non-gouvernementele organisaties die de moorden aanklagen,
zijn zelf het mikpunt van bedreigingen en intimidaties en worden
tegelijkertijd in diskrediet gebracht door de autoriteiten van Chihuahua.
De Mexicaanse regering blijft de andere kant op kijken.
SoMBrero
| Solidariteit Mexico-België Wenst
u deze nieuwsbrief niet langer te ontvangen? Stuur dan een mail
naar |
||||||
Eind
maart is de Mexicaanse actrice Mercedes Hernandez (zie foto)
te gast in België. SoMBrero organiseert een mini-tournee om
Mercedes' laatste stuk, 'Murmullos en el páramo' (Gefluister
in de woestijn) ook in België op de planken te krijgen.
Ciudad
Juárez is met 1.2 miljoen inwoners, de grootste stad in de
deelstaat Chihuahua, op de grens Mexico-VS. Sinds Mexico in 1994
toetrad tot de Noord-Amerikaanse Vrijhandelsorganisatie, kende de
stad een enorme groei. De Mexicaanse overheid maakte het grensgebied
tot een taksvrije zone voor Amerikaanse bedrijven: er moeten geen
belastingen worden betaald op de geproduceerde goederen. Bovendien
wordt de milieuwetgeving er niet gecontroleerd en is er van vakbonden
of arbeidsreglementen geen sprake. Amerikaanse bedrijven vestigden
er dan ook massaal assemblagefabrieken, de zogenaamde maquiladoras.
Alles wat de goedkope Mexicaanse arbeiders produceren, is bestemd
voor de Noord-Amerikaanse markt. Zo is Ciudad Juárez in tien
jaar tijd een verzamelplaats geworden van honderden fabrieken en
in der haast gebouwde huizen en barakken. Een paradijs voor buitenlandse
investeerders.
Het overgrote deel van de moorden blijft onopgelost. De slachtoffers
worden dagen of maanden na hun verdwijning op braakliggende percelen
of afgelegen gebieden teruggevonden. In de meeste gevallen zijn
er tekenen van seksueel geweld, misbruik, marteling en verminking.
Amnesty International en vele andere mensenrechtenorganisaties klagen
deze wantoestanden al jarenlang aan.